Zonder kennis en informatie, geen vrouwenemancipatie! Dit is haar strijdmotto. Met haar 85 jaren is ze nog steeds strijdbaar in haar levenslange strijd tégen onwetendheid en vóór emancipatie van vrouwen, in het bijzonder van zwarte, migranten en vluchtelingvrouwen. Reeds vanaf haar jeugdjaren in Indonesie, waar ze geboren en getogen was, heeft ze ontdekt dat vrouwen op de tweede plaats stonden. En al helemaal als ‘Inlandse’ vrouw, geboren uit ouders van Molukse afkomst, maakte zij mee dat ze niet voor vol werd aangezien in het voormalige koloniale Nederlands-Indie. Dankzij haar hoog opgeleide vader mocht ze wel naar school, net als haar drie broers, maar na schooltijd moest ze toch thuis binnen blijven. Haar broers mochten wel buiten spelen. Geërgerd is ze als ze hierover vertelt. Haar passie voor kennis en informatie dateert uit deze periode. Omdat ze binnen moest blijven kocht haar vader meisjesboeken voor haar, zodat ze veel kon lezen. Hierdoor kon ze ook haar kennis vergroten. Toen besefte ze voor het eerst hoe belangrijk en machtig informatie was. Het is niet verwonderlijk dat ze een loopbaan ontwikkelde in een omgeving waar veel boeken staan: de bibliotheek. Vijf jaar na haar verhuizing uit Indonesie naar Nederland (in1968) vond ze werk, ook weer in een bibliotheek. Geweldig vond ze al die boeken en informatie! In 1973 kwam ze bij toeval in aanraking met vrouwenemancipatie in Nederland. In die tijd begonnen veel vrouwenstudies aan de universiteit. Haar Indonesische achtergrond en werk waren redenen geweest om mee te helpen denken bij de werkgroep Indonesische Vrouwenstudies in Leiden. Dit was tevens het begin van haar strijd voor vrouwenemancipatie. Om de positie van zmv-vrouwen te onderzoeken en te kunnen begrijpen is het noodzakelijk te beschikken over relevante informatie. Samen met verschillende zmv-vrouwen stond zij aan de wieg van stichting Flamboyant, een ontmoetingscentrum van zmv-vrouwen, in 1985 opgericht om uitwisseling te stimuleren van kennis, informatie en ervaringen van en onder alle zwarte/migrantenvrouwen in Nederland. Flamboyant had een bibliotheek en documentatiecentrum opgezet. Daarnaast werden er studiedagen, lezingen en culturele bijeenkomsten georganiseerd. Diep verontwaardigd was ze dan ook toen de overheidssubsidie van Flamboyant werd stopgezet. Gelukkig waren er een aantal enthousiaste vrouwen die op vrijwillige basis de kar verder wilden trekken. Zij vonden het jammer om niet door te zetten. Flamboyant was voor hen heel waardevol. Hier hadden zij kennis en ervaring opgedaan met thema’s als racisme en zwarte vrouwenliteratuur en deze uitgewisseld met andere vrouwen. Zij bleef actief en raakte betrokken bij de oprichting van ZAMI (dec. 1991), als de opvolgster van Flamboyant. In 2002 ontving zij de eerste Triomfprijs als informatiespecialiste voor haar jarenlange belangrijke bijdrage aan goede informatievoorziening voor zmv-vrouwen. De Triomfprijs is een prijs van de Nederlandse regering en drukt de betekenis uit van de inbreng van vrouwen uit etnische minderheden aan de samenleving. Ondanks haar respectabele leeftijd is ze nog niet van plan haar strijd op te geven, want ze vindt dat er nog veel moet gebeuren op het gebied van de gebrekkige informatievoorziening en kennisontwikkeling over de positie van zmv-vrouwen in Nederland. De drijvende kracht waarmee ze onvermoeibaar haar roep om kennis en informatie over met name de levensgeschiedenissen van zmv-vrouwen aan de orde stelt, loopt als een rode draad door haar leven. SHE IS HERE TO STAY!