Stichting Zami
Vandaag 8 maart 2011 is het precies 100 jaar geleden dat vrouwelijke arbeiders in de New Yorkse textiel- en kledingindustrie massaal gingen staken. Inzet was een achturige werkdag, betere werkomstandigheden en vrouwenkiesrecht. Deze staking wordt doorgaans gezien als de inspiratiebron voor het houden van de internationale vrouwendag op 8 maart.
Op voorstel van Clara Zetkin werd twee jaar later in 1910 op de Tweede Internationale Socialistische Vrouwenconferentie in Kopenhagen, besloten voortaan ieder jaar een internationale vrouwendag te houden. Een jaar later, in 1911 werd deze dag daadwerkelijk internationaal gevierd en wel in Duitsland, Oostenrijk, Denemarken, Zwitserland en de Verenigde Staten.
Nederland doet vanaf 12 maart mee en vierde de dag toen nog op 12 mei (georganiseerd door de Sociaal-DemocratischeVrouwenclub). Pas in 1922 werd besloten dat Internationale Vrouwendag overal op 8 maart zal worden gehouden.
De strijd is nog niet gestreden, want vrouwen in Nederland hebben nog steeds niet dezelfde waardering/loon. Ook krijgen ze niet dezelfde kansen en mogelijkheden als mannen. Maar ook culturelle verschillen zijn nog steeds heel groot. Migrantenvrouwen botsen tegen vele vooroordelen en doorstromen naar hogere functies in het bedrijfsleven is ook niet vanzelfsprekend.
In de 100 jaar is er veel bereikt, maar de strijd is nog niet af. Vandaag tijdens de viering van Internationale Vrouwendag bejubelen wij de vele verandering en de resultaten van de eerste feministische golf. En we maken ons klaar en versterken ons om de strijd voort te zetten.
Vandaag eren wij onze rolmodellen in het bedrijfsleven, de politiek, onze hoogleraren, de werkende moeders en onze studenten.
Migranten vrouwen maken het verschil door hun kracht, inzet en bijdrage aan de nederlandse samenleving.